Over Guinness, potbunkers en 'second service'

Soms duurt wachten lang, de weken voorafgaand aan 'de Ierland-trip' was dit zeker het geval. De deelnemers waren bijna allemaal erg druk met 'het werk' en van alles eromheen. We keken dus reikhalzend uit naar onze golfvakantie, ook wel bekend onder de naam 'boot camp' maar dat kwam voornamelijk door de vroege tijden waarop we geacht werden fris en fruitig klaar te slaan voor de afslag ;)

Maar laat ik eerst het groepje 'we' even voorstellen: José Sondagh, Hermien de Zeeuw, Joep Peeters, Miep & Wiel Eussen, Harrie & Karin Ritzen, Dirk & Sylvia Schaffrath en, last but not least: Dave & Yvonne van Mulken. Elf man / vrouw sterk, naar Portmarnock, Dublin. Schrijver van dit epistel is Sylvia Schaffrath.

Maandag 21 juni ging bij iedereen al vroeg de wekker aangezien we om 6.15 uur met de bus van GCC Hoenshuis naar vliegveld Brussel zouden vertrekken. Dit in de wetenschap dat we 's middags om 14.00 uur zouden afslaan op Portmarnock Golf Links.

Na door de altijd saaie controles gekomen te zijn, kon de reis beginnen en eenmaal geland in Dublin begon het goed: een heerlijk zonnetje begroette ons om de rest van de vakantie ook niet meer weg te gaan.

Na aankomst in het hotel, snel de spullen gedropt in de kamers, vervolgens met z'n allen lunchen in het hotel om vervolgens direct onze eerste 18 holes op de Links Course van Portmarnock te lopen. De eerste negen holes ging dit nog wel, maar bij de tweede negen begonnen de meesten toch wel iets van vermoeidheid in de benen te voelen. En nam het aantal provisionals bij de heren proportioneel toe ;)

Rond 20.30 uur waren we weer terug bij het hotel en werd genoten van de eerste glazen Guinness. Zin en puf om eerst nog te gaan douchen en omkleden had niemand, dus de beslissing over het eten was snel en eensgezind: hamburgers en fish & chips in de brasserie van het hotel. Dat smaakte prima. Ook hebben we nog even gezongen die avond: voor Karin! Zij was de dag ervoor jarig en dat lieten we natuurlijk niet onopgemerkt voorbij gaan. Maar daarna was de avond snel voorbij: slapen! Om de volgende dag om 7.00 uur weer aan het ontbijt te zitten om daarna met de bus naar The Island te gaan.

The Island is echt een geweldige golfclub, met méér dan uitdagende holes en bunkers. Ze laten die van van ons eigen Hoenshuis verbleken. Desalniettemin hebben we genoten, van de baan, het weer, en niet in de laatste plaats de vriendelijkheid en gastvrijheid. Dat de greens zo snel waren dat je je tempo met de helft moest verminderen en dat pas na een paar holes een beetje onder de knie had, ach, kniesoor die daar op let. Na afloop hebben we genoten van een lekkere lunch in het clubhuis aldaar om vervolgens met z'n allen in het busje terug te gaan naar het hotel. José en Hermien zijn nog naar Dublin gegaan en hadden daar een erg gezellige middag. 's Avonds hebben we lekker gegeten in het hotel, én erg veel gelachen. Het volume was bij tijd en wijle misschien ietwat aan de hoge kant. Dat denken we omdat vier heren van een andere tafel op een gegeven moment naar ons toe kwamen om te vragen of we daar op vakantie waren. Die heren bleken referees van één van de oudste golfclubs van Ierland te zijn. En hoe charmant ze ons schijnbaar ook vonden, even later voegden ze ons toch fijntjes toe dat wij dames daar toch echt geen lid kunnen worden. Karin heeft nog een poging gedaan hen ervan te overtuigen dat het mét dames heus echt veel gezelliger is maar tevergeefs. Tsja, 'hun verlies' zullen we maar zeggen.

Woensdagmorgen (Nederland tegen Kameroen!) 7.30 uur: transfer naar Portmarnock Old Course. Voor de oplettende lezer: op dat moment waren we dus al een uur wakker, op vakantie! Wij vonden onszelf dus best bikkels, maar ja, je moet er wat voor over hebben om deze banen te spelen.

Ook deze baan is bij vlagen 'uitdagend' (ahum). Maar hij is zo mooi dat je het 'm met liefde vergeeft als je je bal weer eens uit een potbunker moet 'helpen'. Op deze dag begon ook de term 'second service' zijn intrede te doen. Zoals de meeste golfers wel weten, slaan heren, in het álgemeen, iéts vaker een provisional dan dames. In het álgemeen zijn heren ook iéts vaker hun bal kwijt. Harrie en Dirk zijn op deze, nogmaals, álgemeen veel voorkomende gebeurtenis, geen uitzondering. Voor Harrie en Dirk reden om zich serieus en hardop af te vragen waarom bij golf, in tegenstelling tot bij volleybal en tennis, niet gewoon een 'second service' van toepassing is. Bij Karin en ondergetekende werpt het ook vragen op, maar van een andere orde, namelijk de vraag 'waarom sla je niet gewoon 'ns wat vaker rechtdoor', maar dat terzijde.

's Middags gingen Harrie, Karin, Dirk en ik naar Dublin: een beetje shoppen én voetbal kijken natuurlijk! Dublin is schoon, gezellig, en bevolkt met veel vriendelijke mensen. Het mooie weer maakte dat de terrasjes druk bezet waren en buiten werd voetbal gekeken: Italië tegen Slowakije. Na meegejuicht te hebben met een winnend Slowakije gingen we op zoek naar een leuk restaurantje. Dat was snel geregeld maar toen kwam er nog een klein obstakel: een café vinden waar de wedstrijd van Nederland werd uitgezonden. Wat bleek nu? Omdat er voor Nederland 'toch niets meer te verliezen viel', hadden alle reguliere zenders besloten om daarom maar Denemarken – Japan uit te zenden... nou jaaaah zeg! ← dachten wij. Dan maar terug naar het hotel. Daar troffen we de rest van ons clubje aan: in de 'zitkamer', in het oranje, kijkend naar het Nederlands elftal. Probleem opgelost, en genoten van alweer een gezellige avond.

De volgende morgen was het al donderdag, de laatste dag dat Dave een baan voor ons gereserveerd had: de Royal Dublin. Wat hij voor deze dag ook geregeld had, was dat we om 7.00 (!) uur al in de bus moesten zitten. Ontbijt kregen we, net als vroeger op schoolreisje, mee in een zakje ;) Maar vroeg op of niet, moe of niet, het was een schitterende baan om te lopen. En ook deze dag boften we weer met het zonnetje dat ons niet in de steek liet. Na afloop een welverdiende lunch én een Guinness / wijntje / cola om na te genieten en na te praten. Hermien heeft die dag nog een super mooie birdie gemaakt dus haar dag kon sowieso niet meer stuk :)

Op de laatste avond zijn we met een groot deel van de groep naar Malahide gegaan, een leuk dorpje vlakbij het hotel. Daar hebben we gezellig en lekker gegeten bij Salt 'n Pepa om vervolgens nog een stukje te wandelen bij de haven, genietend van een 'zwoele zomeravond'. Yvonne en Joep hadden eerder al aangegeven terug te gaan naar het hotel en niet veel later ging ook Dave op de terugweg. Miep, Wiel, Harrie, Karin, Dirk en ik liepen nog een half uurtje langer rond om het sfeertje op te snuiven, maar toen het donkerder en dus ook wat frisser werd, besloten ook wij terug te gaan. Wie schetst onze verbazing toen we in de bus terug ook Dave nog zagen! Om vervolgens te horen dat Joep en Yvonne nóg later terug waren. Weliswaar zaten ze eerder in de bus, maar wel in eentje die een soort van 'sight seeing tour' maakte en niet rechtstreeks terug ging richting hotel ;))

Vrijdagmorgen kon iedereen vrij besteden. En wat doe je dan? Juist, je gaat nog maar een rondje golfen. Nog eentje 'om het af te leren'... 's middags werden we keurig op tijd opgehaald en naar Dublin gebracht en vervolgens verliep de terugreis naar Brussel zeer voorspoedig.

In de bus terug naar Hoenshuis was iedereen het over één ding eens: we hadden weer een fantastische week gehad! Genoten van het golfspel (oké, met hier en daar een zucht en een steun, maar toch) genoten van het weer, en vooral van een super gezellige groep!

Dave, Von, niet voor het eerst, en hopelijk vooral ook niet voor het laatsts: ontzettend bedankt voor alweer een boel mooie herinneringen! De volgende keer zijn we er graag weer bij!

Sylvia Schaffrath